Telugu Saying: అంతా మనవాళ్లే కానీ.. అన్నానికి రమ్మనే వాళ్లు లేరు! ఈ కాలానికి తగ్గ సామెత!
Telugu Saying: మన పెద్దలు చెప్పిన కొన్ని సామెతలు చాలా లోతైన అర్థాన్ని కలిగి ఉంటాయి. అలాంటిదే “అంతా మనవాళ్లే కానీ.. అన్నానికి రమ్మనే వాళ్లు లేరు” అనే సామెత. అసలు ఈ సామెత మనకు ఏం చెబుతోంది? దీని వెనుక ఉన్న జీవిత సత్యం ఏంటో ఇక్కడ తెలుసుకుందాం.
తెలుగు సామెత అర్థం
“అంతా మనవాళ్లే కానీ.. అన్నానికి రమ్మనే వాళ్లు లేరు” అనే మాట వినడానికి చాలా సాధారణంగా అనిపించినా, దాని వెనుక ఉన్న భావం మాత్రం ఎంతో లోతైనది. మన చుట్టూ బంధువులు, స్నేహితులు ఎంతోమంది ఉంటారు. అవసరమైనప్పుడు పలకరించే వాళ్లు కూడా ఉంటారు. కానీ మనస్ఫూర్తిగా “రా.. కలిసి భోజనం చేద్దాం” అని పిలిచే ఆప్యాయత మాత్రం అందరిలో ఉండదు. ఆ విషయాన్నే ఈ సామెత మనకు గుర్తుచేస్తుంది.
పాత కాలంలో..
పాత రోజుల్లో ఒక ఇంట్లో వండిన పదార్థాలను చుట్టుపక్కల వాళ్లతో పంచుకోవడం, ఎవరి ఇంట్లో శుభకార్యం జరిగినా అందరినీ ఆహ్వానించడం, ఎవరైనా ఇంటికి వస్తే ఒక గ్లాసు మజ్జిగ లేదా భోజనం పెట్టి పంపించడం చేసేవారు. భోజనం అనేది కేవలం ఆకలి తీర్చుకోవడానికే కాదు.. అది మనుషుల మధ్య అనుబంధాన్ని పెంచే ఒక అందమైన సందర్భం. ఒకే చోట కూర్చుని భోజనం చేస్తూ కబుర్లు చెప్పుకోవడం ద్వారా ఎన్నో అపార్థాలు తొలగిపోయేవి, బంధాలు మరింత బలపడేవి.
సామెతలో దాగి ఉన్న సత్యం
కానీ కాలం మారుతున్న కొద్దీ మన జీవన విధానం కూడా మారిపోయింది. ఉమ్మడి కుటుంబాలు తగ్గిపోయాయి. ప్రతి ఒక్కరూ ఉద్యోగాలు, వ్యాపారాలు, వ్యక్తిగత జీవితాలతో బిజీగా మారిపోయారు. ఒకే కుటుంబంలో ఉన్నవాళ్లు కూడా రోజులో కొద్దిసేపే మాట్లాడుకునే పరిస్థితి వచ్చింది. దూరంగా ఉన్న బంధువుల సంగతి ఇక చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. పుట్టినరోజుకు ఒక మెసేజ్, అప్పుడప్పుడు ఒక ఫోన్ కాల్తో బంధాలు కొనసాగుతున్నాయి. సోషల్ మీడియాలో వందల మంది ఫ్రెండ్స్ ఉన్నా, మనసు విప్పి మాట్లాడుకునే వ్యక్తులు మాత్రం కొద్దిమందే ఉంటున్నారు. ఇలాంటి పరిస్థితినే ఈ సామెత మరింత స్పష్టంగా గుర్తుచేస్తుంది.
సామెత అసలు అర్థం
“అంతా మనవాళ్లే” అని చెప్పుకోవడానికి మన చుట్టూ ఎంతోమంది ఉండొచ్చు. కానీ మన బాధను అర్థం చేసుకునే వారు ఎంతమంది? మనం సంతోషంగా ఉన్నప్పుడు నిజంగా సంతోషించే వారు ఎంతమంది? మనకు అవసరం వచ్చినప్పుడు ఎలాంటి లాభనష్టాలు ఆలోచించకుండా అండగా నిలిచే వారు ఎంతమంది? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం వెతికితే అసలు బంధాల విలువ అర్థమవుతుంది. బంధుత్వం అనేది కేవలం రక్త సంబంధంతో ఏర్పడేది కాదు. మనల్ని మనస్ఫూర్తిగా పట్టించుకునే వ్యక్తితో ఏర్పడే అనుబంధం కూడా అంతే గొప్పది.
చుట్టూ మనుషులు ఉన్నా..
ఈ సామెతలోని “అన్నానికి రమ్మనే వాళ్లు లేరు” అనే మాటలో ఒక రకమైన ఒంటరితనం కూడా కనిపిస్తుంది. మన చుట్టూ మనుషులు ఉన్నా, మన కోసం తలుపు తెరిచి ఆహ్వానించే మనసు లేకపోతే ఆ గుంపులో కూడా ఒంటరితనం అనిపిస్తుంది. ముఖ్యంగా వృద్ధాప్యంలో ఉన్న తల్లిదండ్రులు లేదా పిల్లలు దూరంగా ఉండే పెద్దలు ఇలాంటి భావనను ఎక్కువగా అనుభవించవచ్చు. కాబట్టి మన చుట్టూ ఎంతమంది ఉన్నారన్నది కాదు, మనం తలుపు తట్టినప్పుడు “రా..” అని మనస్ఫూర్తిగా పిలిచే ఒక్క మనిషి ఉన్నాడా అన్నదే అసలు బంధానికి కొలమానమని ఈ సామెత మనకు చెబుతుంది.
