ప్రాచీన భారతదేశంలో ఆహారానికి, ఆధ్యాత్మికతకు ముడిపడి ఉండేది. అప్పట్లో ఈ స్వీట్ ని దేవుడికి నైవేద్యంగా కూడా సమర్పించేవారు. ఆ రోజుల్లో బార్లీ మాత్రమే ప్రధాన ధాన్యంగా ఉండేది. అందుకే, దానితోనే తయారుచేసే వారు. శతాబ్దాలు గడిచేకొద్దీ ఇది పూజల పరిధి దాటి రోజువారీ ఆహార సంస్కృతిలో భాగమైంది. ఒడిశాలోని పూరీ జగన్నాథ ఆలయంలో 'అమాలు' (Amalu) పేరుతో మాల్పువాను నేటికీ ప్రతిరోజూ స్వామివారికి నైవేద్యంగా సమర్పిస్తారు.
మాల్పువా ఇన్ని వేల సంవత్సరాలు మనుగడ సాగించడానికి ముఖ్య కారణం ఏ ప్రాంతానికి తగినట్లుగా ఆ ప్రాంతంలో మారడమే.
బెంగాల్: బెంగాల్లో 'పువా' అని పిలిచే ఈ వంటకంలో సొంపు లేదా కొబ్బరి తురుము కలిపి తయారు చేస్తారు.
బీహార్: బీహార్లో మాల్పువా పిండిలో అరటిపండ్లను కలిపి మెత్తగా తయారుచేస్తారు.
రాజస్థాన్ , ఉత్తర భారతదేశం: ఇక్కడ మాల్పువాను గడ్డ పెరుగు లేదా చిక్కటి రబ్రీ తో జతచేసి పండుగల వేళ ప్రత్యేకంగా ఆస్వాదిస్తారు.
ఒడిశా: ఆలయ శైలిలో తేలికపాటి, పతలాటి మాల్పువాలను రోజువారీ నైవేద్యాల కోసం తయారుచేస్తారు.
అత్యంత పాత స్వీట్ ఇదే.. మన దేశంలో ప్రాచుర్యం పొందిన అనేక ఇతర తీపి పదార్థాల కంటే మాల్పువా చాలా పురాతనమైనది. జిలేబీ, గులాబ్ జామూన్, బర్ఫీ వంటి ప్రముఖ మిఠాయిలు పంచదార తయారీ పెరిగిన తర్వాత చాలా కాలానికి వచ్చాయి. కానీ మాల్పువా మాత్రం పంచదార అందుబాటులో లేని, తేనె మాత్రమే ఉన్న కాలం నాటి నుంచే అందుబాటులో ఉంది.