ఈ నిరసనలు కేవలం ఒక్క డిమాండ్తో కూడినవి కావు. ప్రభుత్వ ప్రజా సంక్షేమ విధానాలు, జీవన వ్యయ నియంత్రణపై ప్రజల్లో పేరుకుపోయిన అసంతృప్తికి ఇవి అద్దం పడుతున్నాయి. విద్యార్థులు తమ చదువులు, పాఠశాలల మెరుగుదలపై దృష్టి పెట్టగా, కార్మికులు వేతనాలు, పింఛన్ల గురించి పోరాడుతున్నారు.
కొన్ని రాజకీయ గ్రూపులు కూడా ప్రభుత్వ ఆర్థిక విధానాలను వ్యతిరేకిస్తూ ఈ ఆందోళనల్లో చేరాయి. అయితే హింసకు పాల్పడిన వారిని, దోపిడీదారులను అధికార వర్గాలు తీవ్రంగా ఖండించాయి. శాంతియుతంగా నిరసన తెలిపే హక్కు అందరికీ ఉందని, కానీ హింసను సహించేది లేదని ప్రభుత్వం స్పష్టం చేసింది.
శాంతిభద్రతలను పునరుద్ధరించడం, ఆస్తి నష్టాన్ని అంచనా వేయడమే ప్రస్తుతం ప్రభుత్వ ప్రధాన ప్రాధాన్యంగా అధికార వర్గాలు పేర్కొంటున్నాయి. విద్యాసంస్థలు, జీవన వ్యయం, ప్రజా సేవల విషయమై నెలకొన్న వివాదాలు ఇంకా పూర్తిగా సమసిపోలేదు. కేవలం యువత అల్లర్లు సృష్టించాలనే ఉద్దేశంతో ఈ ఉద్యమం ప్రారంభం కాలేదు. ఆర్థిక అసమానతలు, విద్యారంగ సమస్యలే ఈ సంక్షోభానికి ప్రధాన కారణమని విశ్లేషకులు భావిస్తున్నారు.